Nieuwsarchief:Beleggers dupe faillissement beleggingsfonds Robinia Gold
Uit Hardhoutbeleggingen Wiki
Op 10 februari 2006 bericht Allert van der Hoeven voor het Friesch Dagblad over de nasleep van het faillissement van Robinia Gold.
[bewerken] Samenvatting
- Ja, een samenvatting. Dat zou fijn zijn bij zo'n lap tekst.
[bewerken] Beleggers dupe faillissement beleggingsfonds Robinia Gold
[bewerken] Bomen die niet tot in de hemel groeiden
Robinia Gold. Investeren in Nederlands hardhout. Zelf zien hoe je bomen groeien. Dat leek heel wat beleggers veiliger dan de vage teakhoutfondsen in verre landen. Toch ging het met dit fonds evengoed mis als met veel van zijn tropische broertjes: een faillissement, verdwenen gelden en gedupeerde beleggers.
Het leek zo’n mooi initiatief, zeven jaar geleden: hardhout uit Nederland. Geen teakhoutplantages in exotische landen, maar bossen met robiniabomen in de lage landen, waar beleggers zelf hun hand liefkozend op de bast van hun investering kunnen leggen. Loopt het niet goed, dan kan je direct aan de bel trekken. Voor 12.700 euro kon je investeren in een stukje bos van zo’n 1500 vierkante meter. Daarop zouden dan negenhonderd bomen gepland worden. Beleggers konden rekenen op de kapopbrengst van die bomen na twintig jaar. Ongeveer elfhonderd mensen zagen het wel zitten. Samen investeerden zij zo’n dertien miljoen euro in Nederlands robiniabos. Voor mensen die het geld zelf niet hadden, boden de gebroeders Bladt, de Rotterdamse initiatiefnemers een leningconstructie à la aandelenlease: beleggen met geleend geld, tegenwoordig weer terecht vloeken in de kerk, maar goud voor mensen die zonder geld wilden meeprofiteren van de beleggingsbomen die tot de hemel leken te groeien.
[bewerken] Muizenplaag
De robinia’s groeiden intussen zelfs bij benadering niet tot de hemel. Een deel van de aanplant mislukte, door een gebrek aan water, door een muizenplaag of een combinatie van die twee. Belegger Ties de Vries begon zich zorgen te maken. Onderhoud werd niet conform de afspraken uitgevoerd en de eigenaren leken hun belangstelling te verliezen, was de indruk van De Vries. Hij bood daarom in 2003 aan de bv’s over te nemen waarin de investeringen waren ondergebracht. De gebroeders Bladt hapten toe en verkochten de bv’s aan De Vries. Volgens Johan Oomes, medebelegger en voorzitter van de Stichting Toezicht Robinia Gold, werd onderhoud in die tijd overigens wel degelijk goed uitgevoerd. Volgens hem liep dit pas spaak toen De Vries later in de financiële problemen kwam.
Hoe dan ook, vanaf de overname door De Vries ging het snel bergafwaarts. De Vries denkt een kat van Veluwse proporties in de zak gekocht te hebben. Het geïnvesteerde geld was nagenoeg verdwenen uit de betrokken bv’s, toen De Vries deze overnam. Geld dat er uiteindelijk voor moet zorgen dat de beleggers hun opbrengst na twintig jaar krijgen. Hoge kosten, geven de broers Bladt als reden. “We hadden op het hoogtepunt wel 27 mensen aan het werk”, verklaart Cor Bladt. “En het geld voor onderhoud was ondergebracht in een aparte stichting.”
Toch zag De Vries er nog wel brood in. Hij had een accountantsrapport laten opmaken, waaruit bleek dat de koopprijs redelijk was. Hoe hoog die koopprijs precies was, wil hij niet zeggen. Maar de orde grootte ligt in de tonnen. Een hoop geld, maar bescheiden in vergelijking met de veertien miljoen euro die beleggers erin stopten.
De zaak was nog te redden, dacht De Vries, door met het geld van nieuwe beleggers alsnog te zorgen voor voldoende aanplant. Die beleggers probeerde hij te lokken door meer geld te vragen, maar ook meer zekerheid in te bouwen. De beleggers zouden na twintig jaar in ieder geval gegarandeerd hun geld terugkrijgen, mocht de opbrengst tegenvallen.
Maar de tijden waren intussen drastisch veranderd. Argeloze particuliere beleggers hadden het lid flink op de neus gehad, zonder het onderste van de kan zelfs maar te hebben gezien. Zij waren veelal op het hoogtepunt van de koersen ingestapt en hebben zo het hele ritje naar beneden meegemaakt. Beleggers die met geleend geld meededen, konden daardoor niet meer aan hun maandelijkse verplichtingen voldoen.
Ook nieuwe beleggers, die voor de broodnodige contanten konden zorgen, bleven weg. Mensen waren door affaires à la aandelenlease en de beruchte teakhoutfondsen voorzichtig geworden. De geldbron van de ‘bomen-bv’ droogde op. En aangezien er in de bedrijven niet veel geld zat, en de kosten van het verkoopapparaat doorliepen, stapelden de financiële problemen voor De Vries zich op.
In juni vorig jaar klapte de zaak. De bomen-bv waarin de gelden van de beleggers zijn ondergebracht, ging failliet. De andere betrokken bv, eigenaar van de gronden, volgde een half jaar later. Ties de Vries, de laatste eigenaar van de bv’s, ging ook persoonlijk failliet. De curator moet nu een oplossing vinden om de ingewikkelde juridische brij van overeenkomsten af te wikkelen. De beleggers, verenigd in het Participantenplatform Robinia Gold, zitten daar nu wel met de neus bovenop, door schade en schande wijs en wantrouwend geworden. En ook de Bladt- broeders zijn nog in beeld. De curator wil onderzoeken of er sprake is van onbehoorlijk bestuur. Cor Bladt zegt dat zijn broers willen meewerken aan een “zachte landing” voor de beleggers. Zij zijn zelfs bereid hiervoor geld beschikbaar te stellen. In wat voor vorm zij willen helpen, wil Bladt nog niet kwijt.
[bewerken] Over de brug
Waar de schuld van het faillissement ook ligt, de affaire kent geen winnaars. Beleggers zijn vooralsnog alles kwijt, de laatste eigenaar Ties de Vries is persoonlijk failliet en ook de broers Bladt voelen zich er naar eigen zeggen helemaal niet lekker bij, al bleef hun verlies beperkt. Maar er gloort ook hoop. De grond is in ieder geval wel wat waard en de schulden in het faillissement vallen relatief mee, een slordige een miljoen euro. En als de beleggers de grond voor een relatief klein bedrag in handen kunnen krijgen, mogelijk met hulp van de oprichters Bladt, kunnen ze er nog redelijk uitspringen. Maar vooralsnog moeten zij waarschijnlijk eerst nogmaals met geld over de brug komen. Het beleggersplatform roept alle beleggers in Robinia Gold op zich bij het platform aan te sluiten. Dat kan via de website www.pprg.nl
[bewerken] Over de bomen en het bos
Beleggers in het groenfonds Robinia Gold gaan proberen hun investering te redden. Robinia Gold ging een half jaar geleden failliet. Sindsdien probeert de curator een uitweg te vinden in een juridisch woud van rechten en belangen. Van wie zijn de bomen, van wie de grond? En wie wil de failliete boedel kopen?
Beleggers staan na het faillissement vooralsnog met lege landen. Juridisch gezien kochten de meeste van hen namelijk niet de bomen of de grond, maar de opbrengst van de bomen als die na twintig jaar gekapt zouden worden. Een vordering op een failliet bedrijf dus en als de bank, de curator en de belastingen langs geweest zijn, is de ruif voor de andere schuldeisers vaak leeg.
Toch is de positie van de beleggers niet helemaal kansloos. Ongeveer een kwart van hen bezit wel de grond, dankzij een latere constructie met meer zekerheid. En die grond is verweven met de grond van de failliete bedrijven. De curator kan dus niet zonder meer de grond aan een derde verkopen. Daar komt bij dat beleggers zeker niet kansloos zijn, mochten zij naar de rechter stappen. De aandelenleaseaffaire heeft al aangetoond dat rechters geneigd zijn de belangen van particuliere beleggers heel serieus mee te nemen in hun afweging.
Curator en beleggers hebben daarom belang bij dezelfde afwikkeling van het faillissement: de verkoop van de grond met Robinia Gold-bomen aan de beleggers. Die beleggers moeten dan wel voor de tweede keer geld neerleggen, maar zij kunnen dan in ieder geval een deel van hun belegging terugwinnen, door de bomenkap en de grondverkoop aan het einde van de looptijd. Daarbij is de grond en de zeggenschap dan in ieder geval helemaal in handen van de beleggers zelf.
[bewerken] Waar ging het mis en hoe moet het verder met grond en bomen van Robinia Gold?
Bij de beleggingsconstructie van het failliete Robinia Gold zijn veel partijen betrokken. Allemaal hebben ze hun beeld van wat er mis ging en hoe het verder moet met de bomen en grond van Robinia Gold.
[bewerken] De oprichters: “De bedrijven waren gezond toen we verkochten”
De gebroeders Johan en Wil Bladt zijn de bedenkers en oprichters van het fonds. “We stapten erin omdat we het een leuk project vonden. We deden het deels voor het geld, maar ook omdat we het leuk vonden om bezig te zijn met de bomen en het milieu”, licht familiewoordvoerder Cor Bladt toe. De Bladts verkochten de bedrijven in 2003 aan belegger Ties de Vries, voor een bescheiden bedrag van enkele tonnen. “Toen wij de bedrijven verkochten, waren ze nog goed gezond. De Vries kwam naar ons toe, omdat hij toekomstperspectief voor het fonds zag. Wij wilden er wel mee stoppen, omdat andere zaken beter gingen. We staan er nu in principe buiten, maar willen meedenken aan een oplossing”, zegt Bladt. De oorzaak van het faillissement ligt volgens Bladt bij De Vries, de latere eigenaar. Die zou geld uit de Robinia-bedrijven gebruikt hebben voor andere investeringen. De Vries wil niet reageren op deze aantijging.
[bewerken] De laatste eigenaar: “Achteraf had ik zelf bij de bomen moeten gaan kijken”
Ties de Vries is de laatste eigenaar van de failliete bv’s en belegger van het eerste uur. Als eigenaar en beheerder van het failliete Robinia Gold- fonds ging hij uiteindelijk ook persoonlijk failliet. “Bomen zijn niet mijn professie”, erkent De Vries. “Maar ik dacht echt dat ik er wat van kon maken.” Een houten koffertje en een attachékoffertje, daarin zitten zijn bezittingen. Slachtoffer en dader tegelijk. Hij reist nu door heel Nederland, onderdak zoekend bij familie en vrienden. Beleggers spreken hem aan op het faillissement, maar hij kan niet veel meer doen. De curator moet alles afhandelen. De fout ligt al bij de overname, vindt De Vries nu. Hij had zich veel beter laten informeren, geeft hij ruiterlijk toe. “En achteraf had ik toen bij de bomen moeten gaan kijken. Waar op een perceel negenhonderd bomen hadden moeten staan, blijkt nu dat driehonderd al veel is.”
[bewerken] De Stichting Toezicht Robinia Gold: “Het onderhoud gaat gewoon door.”
In het leven geroepen door de gebroeders Bladt, heeft de Stichting Toezicht Robinia Gold de taak de percelen met robiniabomen te onderhouden. Ruim 1300 euro per participant is ondergebracht in de stichting, in totaal zo'n 1,5 miljoen euro. Dat geld, met aftrek van uitgevoerd onderhoud, is nog beschikbaar. Volgens Henny Vernooy, bestuurslid van de stichting, wordt het onderhoud aan de bomen momenteel dan ook gewoon uitgevoerd, ondanks het faillissement.
[bewerken] Het participatieplatform: “De broers Bladt zijn nooit van plan geweest de rit uit te zitten.”
863 Beleggers hebben zich verenigd in het Participatieplatform Robinia Gold. Zij hebben een advocaat in de arm genomen, Honoré van Schuppen, die een collectieve actie is gestart om te redden wat er te redden valt. “Het is nog gissen wat er gebeurd is, maar naar verluidt heeft De Vries de bv’s voor een heel laag bedrag gekocht. Eigenlijk was er toen waarschijnlijk al sprake van lege vennootschappen. De curator heeft toegezegd dat er een onderzoek komt of er sprake is van onbehoorlijk bestuur door de gebroeders Bladt. Inmiddels zijn de notarissen en de heren Bladt aansprakelijk gesteld voor de schade van de participanten.”
Hans van Zijl is voorzitter van het participantenplatform. Uit overtuiging gaf hij zijn kinderen een participatie in Robinia Gold. “Door hier bomen te kweken, verminder je de aanslag op de regenwouden”, was zijn redenatie. “Maar ik kwam in een wereld die ik niet kende en ook niet wil leren kennen. De gebroeders Bladt zijn nooit van plan geweest de rit uit te zingen. Een korte actie om veel geld te verdienen, was het voor hen.” Van Zijl is verontwaardigd. “Ook mensen die begaan zijn met het milieu zeiden destijds al tegen mij: ‘Je bent naïef. Investeren in bomen, dat zou ik niet doen’.” Door dit soort acties worden mensen ontmoedigd om in milieuprojecten te investeren, vindt Van Zijl.
[bewerken] De curator: “Beleggers hebben geen recht op grond of bomen.”
Curator J.M. van der Wulp; is belast met de afwikkeling van de faillissementen. “De belangen van de beleggers spelen zeker een rol. Mensen die belangen hebben, worden in de gelegenheid gesteld een bod uit te brengen op de grond en de bomen. Als het bod niet veel afwijkt van dat van derden, dan zal ik me hard maken voor de verkoop van grond en bomen aan de oorspronkelijke beleggers”, verzekert Van der Wulp. Wel benadrukt hij dat de beleggers geen recht hebben op de grond of de bomen. “Mensen hebben het recht gekocht op de opbrengst van de bomen na twintig jaar.”
[bewerken] Verwante onderwerpen
- De Gebroeders Bladt waren de Rotterdamse initiatiefnemers van het bedrijf en de leningconstructie à la aandelenlease.
- Participanten Platform Robinia Gold is het vehikel waarin gedupeerde beleggers (863 de dato dit nieuwsitem) zich hebben verenigd.
- Robinia (Robinia Pseudoacacia) is de hardhoutsoort die door Robinia Gold werd aangeplant.
- Robinia Gold is het failliete Robina beleggingsfonds waar het allemaal om draait.
- Stichting Toezicht Robinia Gold is door de gebroeders Bladt in het leven geroepen met de taak de percelen met robiniabomen te onderhouden.
- Ties de Vries is de ongeruste belegger die de BV's overname van de gebroeders Badt
